Het leerstuk van de uitdijende stamtafel of de keiharde keerzijde van gezelligheid

Bijgewerkt: jun 18


Zolang ik bij Welling kom, neem ik daar met verwondering het hardnekkige verschijnsel van de uitdijende kring waar. Het doet zich voor aan de stamtafel en aan de kleine tafeltjes. Je ziet het binnen en buiten. Het gaat als volgt.

De eerste klanten nemen plaats aan een tafel en bladeren, kouten en drinken wat. Er komen nieuwe klanten binnen en die lijkt het gezellig om aan te schuiven. Dat is het in het begin ook. Maar altijd is er een kritisch omslagpunt. De tafel is vol; er zitten zo’n acht mensen omheen. Normaal is dat je er niet meer wilt aanschuiven. Want de voordelen slaan om in nadelen. De kring wordt te groot. Er worden steeds weer stoeltjes overal vandaan gesleept en tussen gepropt. Je zit steeds verder van de tafel, kunt niet meer bij je bier, lazert van het terras, kiepert over de rand van de stoep, kunt steeds moeilijker steeds minder gesprekken volgen. Iedereen zit nu te schreeuwen en de overkant van de tafel verdwijnt uit je gehoorkring. Maar toch blijven er zich nieuwe kandidaten – met ware doodsverachting – tussen wurmen. De eerste klanten zitten allang niet lekker meer; ze kunnen geen kant meer op. Dit ontluisterende proces stopt pas als er geen lege stoelen meer ergens vandaan te slepen zijn. Op het hele terras of in het café zijn alle doorgangen verstopt; je kunt nergens meer heen. Het afhalen van de lege glazen stopt. Niemand durft meer een rondje te geven, want er is geen rondje meer. Veel beter zou zijn om een nieuwe tafel te stichten en om daar gezelligheid te doen ontstaan, of – verkieslijker nog – een overdosis nieuwe nestwarmte te voorkomen.

Het hele fenomeen van de uitdijende tafel komt voort uit het verlangen ergens bij te horen. Dit is een normale aandrift. Je gaat naar een café om een praatje aan te knopen, niet om nors of stil voor je uit te kijken, al zijn dezulken er ook bij Welling, en het zijn waarlijk niet de minsten. Waar het fout gaat is, als je – koste wat kost – nog in een kring wilt die vol is. Als je je afgewezen voelt, wanneer je er niet meer bij kunt. Als je niet snapt dat elk nieuw klein tafeltje op een gegeven moment verre te verkiezen valt boven de buiten zijn oevers getreden kring, die zijn aanvankelijke voordelen allang is kwijtgeraakt. Ik krijg visioenen van stamtafels zo omvangrijk als grachtengordels, met duizenden stoeltjes, strak tegen elkaar, op de ringweg A10, zonder alcoholcontrole.

Als ik een café bestierde, zou ik op de tafeltjes bordjes zetten met ‘Groepsvorming is ordinair en remt de doorstroming’ of ‘Verspreid je zodra je tafel te vol wordt; het is een kwestie van beschaving’. Of gewoon: ‘Vol is bot’. ‘Uitdijen is dom’. ‘Overdaad schaadt’.


24 keer bekeken

CONTACT

Connect

Volg ons op facebook

  • Facebook

ADRES

JW Brouwersstraat 32

1071 LK Amsterdam